Dag 1: Het vertrek, aleppo en de pré party

1 augustus, de laatste dag voor het vertrek. Tijd om eens te kijken wat we allemaal in onze valies zullen stoppen. Vooral voor het aankopen van nieuw materiaal was er nog weinig tijd over. Uiteindelijk maakt het toch allemaal zo veel niet uit, wat je niet hebt koop je daar ter plaatse.
Enige wat ik nog miste: een rugzak voor mijn handbagage. Dankzij Babette was dat ook geen probleem meer en om als echte Belg afscheid te nemen van zn land ben ik de laatste avond nog es naar het frietkot gereden.
's Avonds nog bezoek gehad van Joke, en uiteindelijk pas laat kunnen beginnen met met daadwerkelijk inpakken. Daar de was die ik de dag zelf nog ingestoken had nog niet erg droog was, was het late uur zo geen probleem. Tot 1 uur 's nachts nog staan strijken dus, en uiteindelijk om 2 uur in bed gedoken...

... Om anderhalf uur later terug op te staan. 3 uur 30, tijd voor een taske koffie. De pannenkoeken die ik gekocht had zou ik toch niet kunnen klaarmaken op hotel, dus die maar als ontbijt binnen gepeuzeld. Stijn afgezet aan het station voor de eerste trein van 4 uur 26 en daarna met Bart en Sylvie vertrokken naar Brussel.
Dieter stond ook al te wachten bij Pieter thuis, maar een eerste indruk maakte ons duidelijk dat die tegenwoordig ook rechtstaand kan slapen.
Bart parkeerde zn auto in de belgacomtowers en raakte daar blijkbaar de weg kwijt, want pas een kwartier later kwam die terug buiten. Bij gevolg de trein naar Zaventem gemist. Op zich zo geen ramp daar er toch elk kwartier wel een trein vertrekt. Helaas zouden we ons niet meer aan het afgesproken tijdstip van 6 uur kunnen houden dat Ilse voorstelde. Ware het niet dat het net laatstgenoemde was die een half uur later toekwam. Fadi stond ondertussen al een tijdje klaar in de luchthaven om alles daar in goede banen te lijden. En met succes! Mooi op tijd vertrokken om 8 uur in een niet overvol vliegtuig. Plaats zat en goed eten, in tegenstelling tot Albert beweerde. En een veilige landing in Allepo 4 uur later. Een eerste bus wacht op ons om ons van het vliegtuig naar de gate te brengen. De volle 200 meter...
Taxfree shoppen voor Monir zn trouw en de zoveelste controle nog eens passeren. Alles zonder problemen en we worden opgewacht door Albert en familie die zijn werk weer mooi gedaan heeft: Een luxebus van 50 man met airco met chaufeur zal ons de volgende 10 dagen brengen naar waar we maar willen.
Aangekomen op het hotel de kamerverdeling uitgevochten. Een muntje besliste dat Stijn de badkamer zal moeten delen met twee vrouwen. De kamer waar Bart, Sylvie en ik in zouden slapen was te klein om nog een derde bed bij te plaatsen, maar we kregen vrij vlug een andere kamer toegewezen. De drie kamers zitten elk op een ander verdiep, maar het ziet er naar uit dat die toch enkel zullen gebruikt worden om te slapen.
Na een korste siesta trekken we de stad in, met als hoofddoel het kopen van kleren voor de mannen, die allen nog geen kostuum hebben voor de trouw van zaterdag. Het kiezen van de juiste combinaties is nog niet zo simpel, maar uiteindelijk heeft iedereen wel iets kunnen kiezen. Afdingen lukt hier helaas maar beperkt, maar voor de prijs van gemiddeld 40 euro voor een kostuum, hemd en das kan je niet echt moeilijk doen.
We maken ook kennis met de rijgewoontes hier in Syrië, en ik kan enkel zeggen: hier zou ik nooit met een nieuwe auto durven rijden. Regels zijn er blijkbaar niet, enkel de volgende 2 konden we vastellen: Degene die snelst gaat heeft voorrang, en hetzelfde voor degene die de luidste klaxon heeft.
We kopen nog snel wat drank, en ik nog een paar schoenen en een gsmlader om daarna terug naar het hotel te vertrekken.
Iedereen gaat zich gaan opfrissen voor de pre party van Monir zijn trouw en we spreken af beneden in de plaatselijke taverne. Omdat we morgen terug vroeg op moeten, en de winkels hier pas laat open gaan kopen we nog snel ons ontbijt en brengen dit naar de kamer. Na het nuttigen van een drankje/ijsje vertrekken we dan richting party.
Hier is het de gewoonte dat enkele dagen voor de trouw de dichte familie een feest vooraf geeft dat iets bescheidener is.
Het feit dat er daar blijkbaar plaats is voor 200 man doet wel af aan die bescheidenheid.
Beelden zeggen meer dan woorden, en ik kan enkel zeggen; bekijk ze eens om te weten hoe het er daar aan toe gaat. Het was zeker de moeite.
Of om eerlijk te zijn: tis nu 3 uur 30, ik ben doodmoe, en heb geen nu nog te beschrijven hoe het er daar aan toe ging ;-)
    ¶ 00:09